Auteur: administratie

Herinner je je nog Wout Waanders, wiens poëzie wel al vaker in het tijdschrift verscheen? Deze auteur bracht op 31 januari 2025 zijn tweede bundel ‘We zijn nog lang niet halverwege‘ uit. Daarin valt onder andere het gedicht ‘de dag dat stacey terug kwam’ dat eerder in Kluger Hans gepubliceerd werd te lezen. Ben jij net zo benieuwd als onze redactie? Werp dan snel een eerste blik op de bundel!

---

Lees hier enkele gedichten van Wout Waanders:

Deur

Ze zegt dat er een heleboel mensen

bij haar aan de deur zijn geweest

om te vragen of ze al weet wat ze

met haar leven wil gaan doen.

Wat heb je ze gezegd, vraag ik.

Niks, zegt ze. Ik heb niet opengedaan.

Hoe weet je dan dat ze met die vraag

langs zijn geweest, vraag ik.

Ik voel dat soort dingen, zegt ze.

Een week later bel ik bij haar aan

met een fles witte wijn en zo’n

zak nachochips met chilismaak.

Ze doet niet open. Ik bel nog eens.

Er gaat een lamp aan ergens op

de overloop. Ik hoor wat gerommel,

een stoel die schuift. Even denk ik nog

dat ik iemand de trap af hoor komen.

Blijf niet bij me maar bij me

Ik wil je niet kwijt maar ik wil je kwijt,

ik wil je horen en zien vertrekken, de deur

open en dicht doen, ik wil je en je niet,

je en niet, ik wil en wil niet,

ik wil je ogen zien rollen en je zien slapen,

naast me niet naast me, ik wil niet weten

wat je van me denkt ik wil het weten,

ik wil je huid voelen niet voelen,

ik wil je likken niet likken bijten niet bijten

dragen niet dragen troosten niet troosten

in je laten vallen niet laten vallen opstaan

niet opstaan ontbijten niet ontbijten

ik wil je begrijpen niet begrijpen de haren

op mijn rug niet mijn rug niet mijn haren je

horen schelden niet horen schelden je boos

zien worden niet worden maken niet maken

ik wil je zoveel ik je niet wil, ik wil je weg

ik wil je bij me ik wil je ontlopen niet ontlopen

ik ben je ik ben je niet ik blijf bij je niet bij je

blijf niet bij me maar bij me.

de dag dat stacey terugkwam

de dag dat stacey terugkwam

hebben we niet in hoofdletters geschreven.

ik heb haar opgehaald,

we hebben chinees gegeten, en we zijn naar bed gegaan.

pas later bedacht ik

wat een diepe indruk die dag op haar gemaakt moet hebben.

ik bedoel: alsof je hoofd een minuut lang

onder water gehouden wordt, en dan opeens losgelaten,

dat je uit het water schiet

met een rood hoofd, spartelende armen. dat de waas wegvalt. dat je,

zelfs al ben je het water uit, nog niet goed durft te ademen.

dat je de lucht eerst moet proeven.

de dag dat stacey terugkwam

heb ik de hele tijd gedacht dat ik haar moest vragen

hoe het er was: of ze geslagen was,

of ze vrienden had gemaakt. of er meer mensen zo konden schreeuwen als zij.

maar ik vroeg niks

en ze heeft haar mond gehouden. we hebben de wekker

op zomaar een uur gezet.

ze heeft me welterusten gekust, twijfelend, trillend.

---

Meer info over Wout Waanders en ‘We zijn nog lang niet halverwege‘ vind je via Uitgeverij De Harmonie en zijn eigen website. Rep je naar je favoriete boekhandel en duik deze bundel in!

---

Wout Waanders (1989) schrijft gedichten. Zijn debuutbundel Parkplan (De Harmonie, 2020) won de C. Buddingh-prijs, en werd genomineerd voor de Herman de Coninckprijs. Wout was huisdichter van 3FM en stadsdichter van Nijmegen. Hij combineert zijn poëzie graag met goochelshows, pretparkattracties en tentfeesten. Gedichten van hem verschenen onder meer in Hollands Maandblad, Kluger Hans, DB&W, NRC en Trouw. Wout maakt deel uit van BOYBAND, een boyband die literatuur maakt om doorheen te gillen.

Terwijl de inbox van de redactie zich intussen aardig vult met inzendingen voor #48 Vervreemding, brengen we graag nog een laatste ode aan #47 Confabulaties en het oerwoud van krioelende hersenspinsels dat zich tussen haar pagina’s bevindt. Je leest hier ‘Een gedeelde binnenplaats’ van Robin Kramer, het openingsverhaal van zijn debuutbundel ‘Achtertuinen’ die deze maand verschijnt bij Uitgeverij Oevers.

---

‘Een gedeelde binnenplaats’

We mogen het geen bruiloft noemen. Maurits en Mei – ze zijn geen verloofden en zullen straks geen echtgenoten zijn. Ik had een kaart gevonden met de tekst: Gefeliciteerd met jullie geregistreerd partnerschap. Op de achterkant schreef ik: Lieve Maurits en Mei, gefeliciteerd met jullie geregistreerd partnerschap.

Langs de grachten staat af en toe een bloesemboom in bloei, wit en uitbundig als bevroren vuurwerk. Ik ben weer eens verdwaald geraakt. Uiteindelijk vind ik een metrostation en wacht op een lijn naar Nieuw-West. Naast de roltrappen staan objecten tentoongesteld die door de jaren heen uit de grachten van Amsterdam zijn gevist. Aardewerk, fietsen, gereedschap – alles zorgvuldig per categorie gesorteerd en op evenredige afstand van elkaar geplaatst.

Het kalmeert me dat er zelfs onder water in de grachten een bepaalde berekenbaarheid te vinden is, ik bedoel: dat bepaalde voorwerpen daar vaker eindigden dan andere voorwerpen.

Iemand lijkt te zingen vanuit de ondergrondse gangen. Het klinkt als ‘Fireworks’ van Animal Collective, maar als ik beter luister blijkt het gewoon een oud Beach Boys-liedje te zijn.

Stiekem denk ik al een beetje aan je, misschien dat het daarmee te maken heeft. Het was ons jaar geweest: Neon Bible, For Emma, Forever Ago, Night Falls Over Kortedala. Person Pitch, natuurlijk, Under The Blacklight, Hissing Fauna (‘The Past Is A Grotesque Animal’ hadden we grijsgedraaid, met zijn tweeën dansend op huisfeestjes totdat mensen gek werden van het tien minuten durende nummer). Ik luisterde vooral naar Cassadaga, jij wilde niets anders horen dan Strawberry Jam. Het was een goed jaar voor muziek, een goed jaar om zeventien te zijn.

Ik weet dat Maurits en Mei vrienden van je zijn. Dat de kans groot is dat ik je zal treffen op de bruiloft die geen bruiloft is. Voordat ik wegging was ik een paar keer de trap op gerend om nog wat aftershave op te doen, mijn haar een bepaalde kant op te duwen, mijn overhemd goed in mijn broek te doen. Nu kijk ik in de reflectie van het metroraam alvast met jouw ogen. Wat wil ik dat je gaat zien? Niet hetzelfde, niet iets anders – een mengeling van het herkenbare en iets spannends nieuws misschien, zo feilloos afgesteld dat je er een beetje ondersteboven van zult raken.

Het is altijd maar de vraag of je elkaar opmerkt op het moment dat je elkaar opmerkt. Ik had je al een uur eerder gezien. Je maakte foto’s van de dansende menigte, zo uit de losse pols, zonder ook maar een oog tegen de zoeker aan te zetten. Ik wilde wachten totdat onze ogen elkaar ontmoetten, om te doen alsof ik je dan voor het eerst zag. Toen je mij uiteindelijk zag staan vermoedde ik dat je hetzelfde van plan was geweest.

Je zegt: Jij bent ook hier.
     Aan hoe je ouder bent geworden zie ik dat ik ouder ben geworden. Grijze slierten in je donkerbruine haar. Lachlijnen, wallen. Je draagt platte schoenen met een open teen, een zandkleurige kokerrok en een satijnen overhemd in een kleur die je blauw of groen zou kunnen noemen (twee knoopjes open, witte bralette). De zilveren ring om je vinger is aan het oxideren.

Ik zeg: Ik ben ook hier.

We omhelzen elkaar en je kust mijn wang. Dan duw je me een beetje van je af, alsof je geschrokken bent van de kus en hem ongedaan wilt maken.

Ik ben te druk met naar je kijken om een normaal gesprek te voeren. Al vraag ik me af of ik ooit een normaal gesprek heb gevoerd. Je vraagt hoe het met me gaat en ik vraag hoe het met jou gaat. Het gaat goed met ons; als je ons moet geloven. Je raakt even mijn arm aan en ik probeer hetzelfde te doen, maar ik merk dat ik naar je schouder grijp en mijn hand naar beneden laat glijden, totdat ik je ellenboog in de holte van mijn hand draag.

Je zegt dat je om middernacht vrij bent. Als je het woord ‘vrij’ zegt maak je aanhalingstekens met je vingers. Je rolt met je ogen, maakt snel een paar foto’s, wederom zonder door de zoeker te kijken, en vraagt dan of ik misschien op je wil wachten.

Je zegt: Of maak je het nooit meer zo laat.

Ik loop een eindje over de binnenplaats. Ik begin bij het trappenhuis, de sportschool, het café – geestig: je gaat in een grote stad wonen om dicht bij de dingen te zijn en ze bouwen het allemaal in je appartementencomplex – en loop langs de hekken naar de moestuin, waar ledlampen uit de grond steken. Het grind knispert onder mijn schoenen; in de verte bonkt het feest. Ik denk aan de speeches, de taart op een roltafel, de eerste dans. Voor een geregistreerd partnerschap lijkt het toch verdacht veel op een bruiloft.

Ik kijk naar de portiekflats aan de andere kant van de straat, waar schotels en drogend beddengoed in het paars van de avond als schimmels van balustrades lijken te groeien. In het licht van de lantaarns flikkeren glasscherven waarmee bewoners de halsbandparkieten van de balkons proberen te houden. Het schijnt een plaag te zijn – het gerucht gaat dat ze ooit uit Artis zijn ontsnapt en zich sindsdien over de hele Randstad hebben verspreid.

Ik draai me om naar het complex van Maurits en Mei, nog geen jaar geleden uit de grond gestampt. Een luxe woonhotel zoals je dat alleen hebt in wereldsteden. De transparantie van de architectuur moest zoiets zeggen als: ja, er komen hier nieuwe mensen wonen, maar je kunt ze in ieder geval zien. De penthouses bovenin steken iets uit, waardoor het lijkt alsof het hele gebouw zich over het Delflandplein buigt. In de brochure stond: De gedeelde binnenplaats heeft een volledig groene indeling op de plaatsen waar geen stenen liggen.

Ook de mensen uit de omliggende sociale huurwoningen mochten van de binnenplaats gebruikmaken, want in ‘West woon je samen’. Na drie maanden werden er zware hekken om de tuin geplaatst, met een poort die alleen geopend kon worden met een zescijferige code.

Zonder de vader van Maurits hadden ze hier nooit een appartement kunnen krijgen. Hij kende de architect, de architect de aannemer, de aannemer de makelaar – zo gaan die dingen.

Hier gaan we gelukkig worden, had Maurits gezegd. En anders gaan we weer ergens anders heen.

Het wordt frisser. Vrouwen dragen colberts los over hun schouders, roken sigaretten in kluitjes buiten de feesttent. Op de balkons rondom de binnenplaats gaan steeds meer lichten uit. Muizen schieten door de begonia’s het grindpad op, eventjes, en verdwijnen dan weer in een ander perk. Er gaan schalen rond met minihamburgers. Het feest loopt op zijn eind.

Ik probeer in mijn eentje te dansen, maar mijn lichaam voelt zwaar en ik krijg mijn benen niet mee op het ritme van de muziek – nummers die ik ken, nummers die ik niet ken, nummers die iedereen kent –, dus blijf ik aan de bar staan en staar voor me uit.

Wanneer hadden we elkaar voor het laatst gezien? Jaren geleden. We hadden afgesproken in een park in Utrecht. Van de voorgenomen volwassenheid waarmee we de afspraak begonnen waren brokkelde met elk half uur een beetje meer af. We dronken wijn, keken naar elkaar.

Jij was al met die conservator. Je zei: Hij kan geen werk vinden, maar hij zoekt wel heel hard.

Toen we de tweede fles openmaakten bood ik mijn excuses aan. Voor vroeger, voor jong zijn. Voor het feit dat uitgerekend ik de zeventienjarige jongen had moeten zijn op wie je verliefd was geworden.

Ik geloof niet dat je iets fout hebt gedaan, zei je. Even zei je niets en toen: Het lijkt wel alsof ik het allemaal overleefd heb uit verveling. Alsof er niet zo gek veel anders te doen was dan dat, weet je. Dan overleven.

Je zei dat je de wereld zo goed kon voelen. Dat alles altijd aan leek te staan, in leven leek te zijn, ook als je er geen getuige van was. Dat je soms dacht aan de schilderijen in een museum aan de andere kant van de wereld en dat je het je bijna niet kon voorstellen dat die daar allemaal hingen zonder dat jij er was om daar getuige van te zijn.

Of misschien zei je iets anders. Ik weet het niet meer. Misschien had je alleen gezegd dat je de wereld soms zo goed kon voelen, want dat herkende ik. Het idee dat je constant het volledige leven in je moet dragen en dat het gewoon niet past. En dat je jezelf zo door de wereld moet bewegen – als iets wat aan alle kanten overloopt, naar buiten wil breken, niet past in de behuizing van je botten.

Wat was er daarna gebeurd? Niet zo veel, en toch ook een beetje alles.

Toen ik je afzette bij het station kuste ik je snel op je lippen.

Hé, zei je. Wat doe je? En toen zei je: Nou ja, vooruit dan maar.

We zitten op een bank bij een basketbalpleintje achter het complex. Met veel moeite hebben een fles wijn van het barpersoneel meegekregen. Je neemt een slok en veegt je mond af met de rug van je hand.

Gatver, zeg je.

Ik vraag: Is hij nog conservator?

Ja.

Heeft hij die motor nog?

Je rolt met je ogen en zegt: Ja. Hij is ook gaan hardlopen. Bijna elke avond, soms uren achter elkaar. Hij noemt het hardlopen, maar volgens mij is het wegrennen.

We lachen.

Maar ik hou van hem, zeg je, en je frommelt met je handen onder de dunne jas die je over je schouders draagt.

En ik zeg: Natuurlijk.

Een groep jongens loopt het veld op. Ze zetten een krat bier onder de basket, openen flesjes aan de rand en steken sigaretten aan. Ze spelen een spel waarbij ze om de beurt moeten gooien, en als je een punt scoort moet je een meter verder van de basket af gaan staan. Ze markeren waar ze zijn gebleven met de groene flessen. Bijna, schreeuwen ze telkens, bijna.

Ik ben me bewust van hoe dichtbij mijn hand bij je heupen ligt, een paar centimeter maar, plat op het koude metaal. Met de nagel van je wijsvinger haal je vuil onder je andere nagels vandaan. Als je opmerkt dat je dat doet begin je er mee te wapperen, alsof je de gewoonte eruit kunt bewegen.

Het was een eigenaardige tijd.

Vind je?

Ik was gemeen, zeg ik.

Je haalt je schouders op. Je was een persoon. Ik was ook verward; iedereen was verward. Het geeft niet.

Ik zeg niets.

Je grijze haren glinsteren in het licht van de lantaarns.

Je zegt: Je denkt dat je je van alles herinnert, maar dat valt wel mee.

Ik zeg niets.

Je gaat verder: Ken je meneer Bijlsma nog? Van biologie?

Ik knik.

Hij kon zo mooi vertellen over de Kaap, weet je dat nog? Over de bosbranden daar. Hij zei dat elke vijftien jaar alles in de brand vliegt en er daarna soms plantensoorten omhoogkomen die al honderden, soms duizenden jaren niet meer hebben gebloeid.

En opeens zie ik het allemaal weer voor me. Dat krappe appartement waar je met al die broers en zussen woonde. Hoe je moeder nachtenlang kreunde van de pijn, in de kamer naast die van jou. De stugheid van de slaapzak waar we dan onder voosden als ze even stil was. Een orkest van autoalarmen buiten je raam. Hoe je vader altijd op de bank lag te roken en natuurdocumentaires keek. Die geruite broek van je. Hoe je altijd alleen kon afwisselen tussen een shirt en een blouse. Hoe je huilde toen je voor het eerst op de achterbank zat in de auto van mijn vader. Toen ik je later vroeg waarom dat was zei je dat je het niet uit kon leggen, maar dat het iets te maken had met de leren bekleding en hoe dat tegen je huid voelde.

Wat had ik in jouw leven te betekenen gehad, naast dat alles? Niets.

Kijk, zeg je, en je pakt je camera. Je leunt met je hoofd tegen mijn schouder en samen kijken we op het kleine scherm naar de foto’s die je van het feest hebt gemaakt.

---

Robin Kramer (1990) is schrijver. Zijn korte verhalen verschenen in o.a. Tirade, De Revisor, Papieren Helden en Kluger Hans. Zijn debuutbundel Achtertuinen verschijnt in februari 2025 bij Uitgeverij Oevers. 

In onze virtuele achtertuin confabuleren we graag nog even verder. Dat doen we vandaag samen met Ravi Rosoux. Lees hier zijn tekst ‘Ik snel elders’.

---

‘Ik snel elders’

Ze zal me al lang zijn vergeten. Ze zal oud zijn geworden op een manier die ik niet had verwacht. Iets met haar ogen, die altijd zo katachtig waren, en nu misplaatst strijd zullen leveren tegen de kraaienpootjes en pigmentvlekken van haar bejaarde gezicht.

Ze zal niet meer dezelfde zijn sinds die knieoperatie, daarbovenop zal ze ook duizendmaal teleurgesteld geweest zijn door de liefde, wat zijn tol eist. Mij zal ze zich niet meer herinneren, ik zal hooguit een symbolische waarde hebben binnen die teleurstelling, een hoofd in een totempaal gewijd aan een voor mij vreemde god.

J., de enige herinnering waarvan ik zou willen dat we ze nog deelden is er een die we amper samen beleefden:

We waren jong en al reeds uitgeblust. In een reisbus richting Rome – al zes uur onderweg en in het midden van de nacht – waren we gescheiden door een gangpad omdat de bus overvol was en we de moeite niet hadden gedaan om zitplaatsen te reserveren. Jij had de slaap al gevonden, leunde licht tegen de schouder van de knappe Italiaanse man naast je. Ik keek naar buiten, voelde me wat wagenziek, vond rust in de lijnen van licht die de koplampen van tegenliggers met zich meesleepten. Om de zoveel tijd keek ik naar je en naar hoe juist en liefdevol je wang op de schouder van de Italiaan lag. Ik dacht aan al die liefkozingen, die beloftes die we aan elkaar hadden gemaakt: ‘Je bent de mooiste, de allermooiste op aarde … en je bent de enige, altijd al geweest. De anderen waren voorgangers, dat waren ze toen al, spelingen van het lot en de volgende bestaat niet, behalve dan in vormen die jij nog gaat worden. We worden samen oud.’

Tussen het zien van de passerende koplampen en jou, ontstond er een gedachte. Ik had eender wie kunnen zijn en jij evengoed. Er zijn meer versies van mij, binnen de ontelbare wegen die het leven in zich waarborgt, die jou nooit ontmoet zouden hebben, die jou dus nooit zouden missen, nooit zouden kwetsen, nooit zouden liefhebben. De bus stopte bij een tankstation. ‘Quindici minuti,’ zei de buschauffeur. Jij en je Italiaanse buur sliepen nog. Ik stapte uit, stak een sigaret op en deed een paar rekoefeningen langs de kant van de baan. Ik heb een zwak voor tankstations, deze oerlelijke nederzettingen bedoeld voor kortstondigheid. De slaperige kassamedewerksters achter het gekraste plexiglas, als prinsessen gevangen in hoge torens van verveling. De benadrukte ongezelligheid die je het recht geeft om je ongeremd pessimistisch en neerslachtig te voelen stemde me gelukkig. Ik twijfelde om een broodje met dit of dat, misschien een drankje, ik maakte me ervan af met een pakje kauwgom: Wild Cherry. De smaak ervan vermengde zich met de rook van mijn sigaret. Hoeveel minuten van de quindici minuti zouden al verstreken zijn? De bus was er nog, verderop schuin geparkeerd op de lege parking, maar ik zag de buschauffeur niet meer.

Ik had me moeten haasten, maar bleef staan.

De motor startte op, ik zette me neer op de stoeprand.

Ik had eender wie kunnen zijn en jij evengoed.

De bus vertrok, maakte een grote bocht richting de afrit.

Het was niet dat ik niet meer van je hield, ik zat mee met je op de bus, je rustte op mijn Italiaanse schouder, en ik zat hier voor het tankstation. Het enige verschil was dat ik-hier kers proefde en ik-daar niet.

Ik keek naar auto’s die aan hoge snelheid passeerden. Ze waren makkelijk te volgen bij het naderen vanuit de verte. Eenmaal voor me leek het of ze een ogenblik lang verdwenen – elders snelden – waarna ze weer verschenen, zich van mij losmaakten; navolgbaar richting de andere verte. Ze werden bestuurd maar ik kon niet zien door wie. Misschien werden ze niet bestuurd, wist ik veel.

De bus stopte bruusk voor de afrit, even gebeurde er niets, en dan hoorde ik mijn naam, je stormde gejaagd uit de bus, druk gebarend naar de chauffeur en begon te rennen naar het tankstation. Ik doofde mijn sigaret en begon – voor je me in het oog had – ook te rennen; richting jou.

De rest van de reis lachten we er samen over. Een vermeende foute interpretatie van het Italiaans, of te lang zitten twijfelen over welk walgelijk broodje ik zou hebben genomen. Wat een dommigheid, een afgewende catastrofe. Daar moederziel alleen bij dat tankstation, stel je voor, en daarna: ‘Jij bent de allermooiste … de allerenige.’ Maar ik proefde kers, kauwde in de Romeinse hitte de hele dag door wild cherry.

J., je zal een heel leven achter de rug hebben gehad. Eén waar ik geen deel van zal hebben uitgemaakt. Deze herinnering zal in rook zijn opgegaan, een jeugdperikel, een naam die net geen belletje doet rinkelen. Je zal dit nooit geweten hebben – maar weet dat ik dit ook voor jou schrijf. Dat ik met de vergetelheid in het vooruitzicht dichter dan ooit tijdens ons samenzijn bij je sta. Want ik had eender wie kunnen zijn en jij evengoed, er zijn meer versies van jou en mij die elkaar nooit zouden hebben ontmoet, en al die versies zullen naast jou staan, je oude pezige hand vasthouden en wachten tot ook jij er niet meer bent. Ik niet, want ik zit nog steeds aan het tankstation met de verveelde prinsessen. Ik snel elders, de lichtstrepen, de smaak van kers, richting de andere verte. De bus is vertrokken.

Je zal de allermooiste zijn geweest … de allerenige … in vormen die jij nog zal worden.

Visgraten.

Tjirpende fruitboom (vechtende insecten).

Evenwijdige lichtstrepen op de carrosserie van een afgedankte auto.

---

Ravi Rosoux (2001) schrijft. Het liefst in het wilde weg. Geen conventies, alles ondergeschikt aan de richtingloosheid. Hij is gepubliceerd in Kluger Hans, Katern, stond op de shortlist van VloedSchrijft, heeft een maakresidentie gevolgd op KONVOOI en resideert bij het Watlab in de Blikfabriek. Momenteel werkt hij aan zijn debuutroman, aan de dingen die hem daarvan afleiden en er terug naartoe brengen.

Heb je het papieren nummer van #47 Confabulaties reeds van A tot Z doorgenomen? Dan hebben we goed nieuws voor je! Op Roergebied kan je nog wat verder snuisteren in dit thema. Vandaag brengen we je een kortverhaal van David Weel, ‘De put’.

---

‘De put’

Vroeger vertelde ik de buurtkinderen dat er een man onder de ronde put in de Rue du Sabot woonde. Jullie moeten het zelf weten, zei ik dan, maar als je te dichtbij komt, fluistert hij vieze dingen. Ik had niet bedacht om wat voor vieze dingen het ging, maar het bleek genoeg om de kinderen te doen omlopen. Het voelde fijn om hun looproute te beïnvloeden met iets wat ik had verzonnen.

Elke dag maak ik dezelfde wandeling van mijn flat naar de academie. Juist als je dezelfde route loopt, ga je meer zien, had een docent gezegd die om onduidelijke redenen maar twee weken lesgaf. Toch is het de belangrijkste les die ik tot dusver heb geleerd. Ineens begon ik de kleine veranderingen op mijn route waar te nemen: de verkleuringen van de bladeren, de reflectie van het zonlicht in de verschillende formaten autospiegels, hoe bij nummer 59 elke dag de krantenartikelen uit Le Monde achter het raam worden geplakt voor buren zonder abonnement en zelfs het humeur van de magere bakkersvrouw kan ik door de vitrine heen categoriseren als ‘gemoedelijk’, ‘onrustig’ of ‘moe’. Ik weet hoe ik moet kijken, maar vandaag loopt alles anders. Nooit eerder keek ik zo angstig naar de bodem.

Ik weet het zeker, de stem komt uit de put. Gelijk denk ik aan de man met zijn vieze woorden, maar er klinken geen vieze woorden, het is mijn naam. Ik kijk om me heen, niemand lijkt het stemgeluid te horen. Ik twijfel of ik moet terugroepen, schuifel wat heen en weer en besluit dan door te lopen.

De volgende dag overweeg ik een andere route te nemen, blijf stilstaan op de hoek van de begraafplaats maar sla dan toch af waar ik altijd afsla, groet de bakkersvrouw (onrustig) en loop recht op de put af. Dat anderen mijn verzinsels geloofden betekent niet dat ik het ook moet doen, maar zodra ik met mijn voeten voor de ronde deksel sta, begrijp ik dat het niet om verzinsels gaat. Het gaat niet over geloven.

Voor de zekerheid spreek ik een vrouw met een rolkoffer aan. Ze kijkt achterdochtig, maar komt toch dichter tot de put, zakt door haar knieën en drukt haar oor voorzichtig tegen de deksel.

‘Norris Goulet,’ zegt ze. Ik vraag of ze nog eens wil luisteren. Dat wil ze niet. 

‘Goulet,’ zegt een kind dat ik met twee euro overtuig zijn hoofd op straat te leggen.

‘Ja, zeker weten, de stem komt uit deze put,’ verklaart een oude man die met zijn wandelstok op de deksel tikt. Steeds meer mensen komen bij mij staan en bevestigen dat mijn naam uit de put klinkt.

Het liefst zou ik wegrennen en verdwijnen, een willekeurige bus nemen waarna geen van al deze mensen mij ooit nog terugziet, maar als ik mijn verantwoordelijkheid niet neem en vertrek, zullen ze de politie bellen. En binnen een uur zullen twee agenten mijn atelier binnenvallen. Ze zullen eerst iets zeggen over kunst en over de geur van olieverf. Daarna zullen ze mij aan mijn haren naar buiten trekken, terug naar de put. Ze zullen de put openen en met een soepele zwaai van hun wapenstok naar beneden wijzen. ‘U wordt geroepen,’ zullen ze zeggen.

Ik ben in mijn leven nog nooit weggelopen van mijn verantwoordelijkheid, dus nu ook niet. Met behulp van de omstanders til ik de putdeksel op, mijn naam klinkt harder nu. ‘Ik word geroepen,’ zeg ik rustig, ‘dus ik zal afdalen.’ De omstanders knikken instemmend terwijl ik wazig in het zwarte gat staar. ‘Morgen zal ik afdalen,’ verbeter ik mijzelf.  

Wanneer iemand laag en langzaam praat, komt hij geloofwaardiger over. Toen ik gister de woorden ‘afdalen’ en ‘morgenochtend’ in de mond nam, had ik beter op een andere manier kunnen spreken. In een klein krantenartikel uit Le Monde dat met veel plakband achter het raam van nummer 59 hangt, lees ik mijn naam. Er staat dat ik vandaag zal verdwijnen in de bodem, om exact tien uur.

Ik zou kunnen aanbellen om te vragen of de bewoner het artikel wil verwijderen. Ik kan de bewoner uitleggen dat het hier gaat om een misverstand, verkeerd geïnterpreteerde feiten of zelfs om een grote journalistieke fout. Ik besluit langzaam door te lopen.

Le Monde had al eens over me geschreven: ‘KIND HELE DAG ACHTERGELATEN IN ZWEEFMOLEN’, en hoe het niemand was opgevallen. Ze hadden er een reconstructie van gemaakt. Hoe de moeder van het kind exact om tien uur ‘s morgens met een lage stem zegt dat ze zo terugkomt, dertig francs in de knokige handen van de foorkramer laat vallen en verdwijnt. Hoe de kindergezichtjes bij elke draai van de zweefmolen als dunne aquarel meer en meer in elkaar overlopen. Hoe de omstanders om die reden het terugkerende kindergezicht verwarren met een ander kindergezicht dat ook ergens zweeft.

‘Het kind besloot de wereld stilzwijgend aan zich voorbij te laten flitsen en herinnerde zich achteraf vooral de zwarte nagelrandjes van de foorkramer,’schreef Le Monde. Ik werd een nieuwswaardig verhaal.

Ik passeer de begraafplaats en denk aan de honderden mensen die straks rond de put zullen staan. Er zal een fotograaf zijn die door haar knieën zakt, haar flitser zal oppoetsen met een gebruikte zakdoek en op het moment dat ik de put in spring zal ze snel en krachtig op het rode knopje drukken. En de journalisten natuurlijk, van die opdringerige met een middenscheiding in het haar. Ze zullen kritische vragen stellen over veiligheid en misschien zelfs over het artistieke idee achter deze happening. Ze zullen mijn sprong naar beneden een happening noemen.

De bakkersvrouw is me voor. Ze groet mij in plaats van ik haar. Ze weet waarnaar ik op weg ben. Haar blik valt vandaag niet te categoriseren. Ze denkt aan de impact die de aanstaande gebeurtenis op haar verkoopcijfers zal hebben. Ze is een bakkersvrouw én een zakenvrouw.

‘Met kunst verdien je niks, met brood wel’, zei ze toen ik weken eerder vertelde over mijn atelier en mijn schilderijen. ‘Goed brood bakken, dat is pas kunst.’

Ze bakt goede croissants. Ik veronderstel dat het percentage boter in haar croissants hoger is dan bij andere bakkers, maar nu zal ík de reden zijn voor de rij in haar winkel. Omdat ik, Norris Goulet van dat artikel in Le Monde, haar elke ochtend groet met een joviale armzwaai. De bakkersvrouw die verdient aan de kunstenaar, ook dit zou een artikel in de krant kunnen worden.

Al lopend moet ik denken aan het schoolreisje naar het Centre Pompidou. Ik was zeven en had me met een smoes over de grootte van mijn blaas onttrokken aan de speurtocht die we gezamenlijk door het museum moesten afleggen. Ik ging niet naar het toilet, ik bleef hangen bij dat schilderij. Of het echt een keuze was, weet ik niet meer.

Zittend op de grond keek ik uren naar de ronde beweging op het doek. Ik vergat dat ik kwijt was en mogelijk gezocht werd door de juf. De kleuren van het schilderij draaiden in elkaar en tolden zo mijn hoofd in. Ik fantaseerde over de afgebeelde man en over zijn benen die niet onder zijn lichaam maar ver daarboven op het doek bungelden. Ik fantaseerde hoe hij door de lucht zweefde in grote ronde slagen.

Ik zet vijf stappen achteruit en loop opnieuw naar de putdeksel. Niks. Ik hoor verdomme niks. Geen vieze woorden. Geen Norris Goulet. Ik probeer de blik van voorbijgangers te vangen, ze moeten toch iéts horen, maar ik kruis enkel de ogen van een hond. Ik volg zijn felgekleurde riem naar de oorsprong, maar het baasje kijkt onafgebroken naar haar telefoon. Het beest gromt wat. Ik besluit zachtjes terug te grommen.

Ik hoor mijn moeder blaffen met de krant in haar handen. Hoe had ik het in mijn hoofd gehaald, en waarom en waarom, dat riep ze vaak. Waarom vanuit de telefooncel aan het eind van de straat het tipnummer van Le Monde bellen? Waarom?

Ze riep dat ik notabene nog nooit in een zweefmolen gezeten had. En toen, en ik begrijp het nu nog niet, riep ze dat ik een liegend varken was. Liegen hazen dan niet? Of egels? Waarom was ik het varken?

Ik schreeuwde dat ze zelf loog. Ik had de kleuren toch zien draaien? En ik begon te vertellen over die man op het schilderij en als de ronde vorm geen zweefmolen mocht zijn dan was het een put. Een diepe put waardoor benen bungelden. Ik vertelde dat hij een kunstenaar was, die man, en gaf hem mijn naam, maar ik zag dat mijn moeder niet meer luisterde, zoals altijd als ik iets vertelde.

Er is geen politieagent met een wapenstok als ik met een stuk hout de deksel openwrik. Geen fotografe als ik mijn voeten op de roestige spijlen plaats en tree voor tree afdaal. Er zijn zelfs geen journalisten met een keurige scheiding die mijn naam noteren als ik die vanaf de bodem van de put hard omhoog roep.

Norris Goulet.

Niemand boven lijkt mijn stem te horen, maar door de riooltunnels hoor ik water klotsen, ritmische voetstappen en dan stilstand.

‘Fijn dat je er bent, Norris’, en mijn hand wordt joviaal geschud.

Deze tekst kwam tot stand in het kader van een residentieproject van het Vlaams-Nederlands Huis deBuren (www.deburen.eu) in samenwerking met de stichting Biermans-Lapôtre.

---

David Weel (1998) is schrijver, fotograaf en podcastmaker. In zijn werk zoekt hij naar het absurde van de mens en speelt hij met verzonnen waarheden. David werkte eerder als creatief strateeg en studeert nu Woordkunst aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen. In de zomer van 2023 ging hij als schrijfresident met deBuren naar Parijs. Zijn verhalen verschenen in De Gids en DW B. Journalistiek werk maakte hij voor VICE, Brandpunt+ en KRO-NCRV.  

De peetouders van ons gloednieuwe nummer #47 Confabulaties namen alle teksten door en kozen daarbij hun favorieten. Eerder kon je al een lievelingstekst van Melissa Giardina ontdekken en hier is al de tweede: ‘Metaalmoeheid’ van Lieven Stoefs. Nieuwsgierig naar wat zij vond van deze tekst? Lees dan gauw verder!

Vriendschappen zijn er en op slag niet meer. Nadien komen de vragen, heerst er stilte. Mannen praten niet, zonder woorden breken ze je hart.

In zijn nu al kenmerkende stijl beschrijft Lieven Stoefs in dit krachtige Metaalmoeheid een hechte groep jeugdvrienden, – wat ze deelden, waren gemiste kansen – maar hoe buigzaam is de vriendschap nog na tien jaar? En behoort het hoofdpersonage werkelijk tot die jonge bondgenoten, of bengelt hij aan hen vast als een schiereiland? Ik kan niet anders dan terugdenken aan Peninsula, het terecht bejubelde debuut van Lieven Stoefs, waarmee hij op de shortlist van De Bronzen Uil 2023 prijkte en dat ik reeds ontelbare keren cadeau deed aan vrienden. 

Onuitgesproken pesterijen, zogezegd vergeten uitnodigingen, een volle kamer die stilvalt als je er binnenstapt – Stoefs brengt al die pijnlijke momenten als geen ander tot leven. Vriendschapsverdriet en de brokstukken van wat rest. 

Die Stoefs kan schrijven, en we zullen nog van hem horen. 

---

Lees hier de eerste pagina van ‘Metaalmoeheid’ van Lieven Stoefs:

Tegen het einde van die allereerste zomer bleek ik bij een groep te horen. Jeroen was de jongste en toch de leider, dat werd duidelijk als hij er niet was. Dan lummelden we, uren aan een stuk voetbalgames, soms een sigaret buiten. Met hem erbij waren er viergangenmenu’s, festivals en vakanties in Zuid-Frankrijk. Willem was de speelvogel, steeds bereid net iets verder te gaan dan de anderen. Soms maakte hem dat onuitstaanbaar, als hij, tot ieders ontzetting, luidop lachte met iemands uiterlijk of beperking. Toch deed zijn charme zelfs dat snel vergeten. Elke keer stak hij een oude grens over, waarna wij volgden. In Dries zag ik verbluffend intellect, zoveel scherper dan het mijne. En bij Kasper voelde ik hoe graag hij samen optrok. Soms dagen aan een stuk, om de beurt bij elkaar logerend. ’s Nachts hoorde ik hem ruisen, op het matje naast mijn bed, een zachte, zwarte beer.

Wat ons bond, waren gemiste kansen. We hadden geen gedeeld geboortedorp, middelbare school of scouts. Ieder van ons had meer verwacht van zijn tienerjaren, al werd dat nooit uitgesproken. Wat er niet gebeurde, vormde de grammatica van onze vriendschap. Willem droomde van een muziekcarrière, dat zijn talent in iets groots vorm zou krijgen. Hij sprak er vaak over, zonder ooit dichterbij te komen. Jeroen liep gebukt onder moeilijke schooljaren die zijn zelfvertrouwen licht maar tastbaar hadden gedeukt. De echo’s van zijn ouders die na het middelbaar meteen hun zaak hadden opgericht. Het idee van intellectuele achterstand dat onterecht en alleen bij hem leefde. Dries had in de jaren voor we hem kenden veel geobserveerd, maar weinig geproefd. En Kasper, die probeerden we weg te houden bij meisjes. Angstig dat hij openhartig zou worden na een pint te veel. 

Tijdens onze eerste reis sliepen we in een houten barak aan het water. ’s Avonds laat, rond de gietijzeren kachel, schikte Kasper stukjes kaas en spek in een gamel, zette die op het gloeiende deksel. Een zilte geur trok door de ruimte. Terwijl we voetbalhelden bespraken, vrouwen rangschikten en onze droomaffiche voor muziekfestivals samenstelden, bediende hij ons. Ik dopte de gesmolten, smeuïge massa op met hompjes brood. Rond mij de walm van sissend spek, knetterende houtblokken, dichte, gestraalde hitte en het zingen van mijn lievelingsjongens.

Een decennium vormden zij mijn thuisland. Een oord vol gelach, roes en beschutting. Ik besef nu dat ik maar met enkele lipjes land aan hen had vastgehangen. Een schiereiland, tegen beter weten in. Toen de eerste bevingen door de grond trokken, wimpelde ik ze af. Tot het te laat was en ik vergeefs, met al mijn macht, probeerde aan te klampen. Achteraf leek het logisch, waren onze verschillen te essentieel. Terwijl zij laat op de avond een joint lieten rondgaan, een nieuwe plaat opzetten, las ik liever. Ik zat bij hen in de zetel, keek af en toe op en lachte dan mee. Ik zocht een tussenvorm, zij duldden geen afwijkingen. Misschien was het metaalmoeheid: een niet al te hoge maar voortdurende belasting die onze vriendschap deed bezwijken. Spanningen te sterk voor de grillige banden van die ene, genadige zomer tien jaar eerder. 

De allerlaatste maanden waren er haperingen. Nieuwe plannen die me trager bereikten, vermoedens dat ik niet meer werd meegevraagd. Als we elkaar dan zagen, herwon ik even vertrouwen. Na een week zonder bericht, groeide de angst weer, ditmaal dieper. Tot hun zwijgen verder indikte, de bittere echo’s steeds onontkoombaarder werden. Dries moet al snel geweten hebben hoe het zou eindigen, maar op ogenblikken dat een verzoening mogelijk leek, hield hij dat tegen. Dan organiseerde hij, tegen zijn dralende natuur in, oudejaar zonder mij. Misschien wist hij dat elke toenadering tijdelijk zou zijn Foto’s van dat feest, zonder mij, lachende gezichten, dronken blikken. Een ultieme poging van mijn geest om andere verklaringen te zoeken voor de glimmende slingers boven hun hoofden. De flessen champagne in hun handen, de liefde in hun versmolten lijven.

Mijn laatste stap was om zelf iets op poten te zetten. Zoals ik Jeroen jarenlang had zien doen. Ik zocht  gemeenschappelijke vrienden op en organiseerde een weekend in de Ardennen. Vrijdag na het werk verzamelden we aan een tankstation vlakbij de autostrade. Zo’n uur later parkeerden we en liep ik na de anderen het huis in. Zonder dralen werden de kamers verdeeld. Ik ging de trap op. Aan het einde van de gang klonk hun gelach. Ik stapte de kamer binnen en zag twee stapelbedden, elke matras bezet. Ze keken even om en zetten dan hun mop verder.

---

Lees je graag de rest van dit kortverhaal? Koop  #47 Confabulaties in onze webwinkel of in een van deze boekhandels. Of word abonnee, dan krijg je automatisch dit nummer toegestuurd als welkomstexemplaar!

---

Lieven Stoefs (1982) is schrijver en ingenieur. Hij groeide op in Griekenland en woont in Leuven. In zijn debuutroman Peninsula (2022, shortlist Bronzen Uil 2023) schetste hij de liefde en de wanhoop in vier generaties van een familie. Zijn tweede roman, De zomer toen, verschijnt in het voorjaar van 2025, eveneens bij Pelckmans.

De peetouders van ons nieuwst nummer #47 Confabulaties namen dus grondig alle teksten door en kozen daarbij hun favoriete teksten. We lieten al een favoriet van Pat Donnez op je los: ‘(Blue blind date)’ van Xander Kindt. Zijn andere favoriet? Dat is ‘Vergeet nooit’ van Marcelle Stoutjesdijk!

“Mocht het een roman zijn die in deze dwingende, frenetiek opzwepende staccatokadans was geschreven, ik gaf er na één hoofdstuk de brui aan. Maar deze zeshonderdenvier woorden grijpen je bij je nekvel vanaf de eerste intrigerende zin, Ik ben niet iemand die vergeet, tot de laatste uitdijende vergeet, vergeet, vergeet, alles steeds weer. Daar tussenin word je overgeleverd aan een helse, kortademige roadmovie die noodlottig en larmoyant eindigt. Of toch niet? Lezen we de koortsdroom van een nieuwsverslaafde die door de angst op de hielen wordt gezeten, of zitten we middenin het hectische leven van een jonge ouder die – net als veel van zijn of haar tijdgenoten – opgeslorpt wordt door het krankzinnig makende metro, bulot, dodo? Je zou in al je drukdoenerij haast vergeten dat je je kind in de autostoel hebt achtergelaten.”

---

‘Vergeet nooit’ van Marcelle Stoutjesdijk

Ik ben niet iemand die vergeet. Ik herinner me altijd om de autostoel naar achteren gericht te plaatsen, de riemen over zijn schouders vast te maken, de binnenspiegels aan te passen, de buitenspiegels, de handrem los te maken voordat ik wegrijd, naar mijn vrouw te zwaaien terwijl ik achterom kijk om te controleren of hij slaapt, soepel de snelweg op te rijden, richting aan te geven bij het wisselen van rijstrook, vloeiend in te voegen vanaf de oprit, de snelheid te verhogen om mee te gaan met het verkeer, de snelheid te verminderen voor langzamer verkeer. Ik zal nooit bumperkleven, zwenken, afdrijven, gevaarlijke manoeuvres maken, iemand blokkeren die wil passeren. Nooit de vluchtstrook gebruiken.

Terwijl ik de parkeerplaats van het kantoor nader, geef ik richting aan, zoek een plekje om te parkeren, zet de motor uit, sluit de ramen, verzamel mijn spullen – laptop, aktetas, oplader, lunch, snacks, sluit de deuren, stap het kantoor binnen, vermijd Mandy van de administratie, controleer mijn e-mails, neem deel aan een vergadering over onze nieuwe lijn ergonomische bureaustoelen, onderhandel over de voorwaarden voor de online verkoop, beheer de opslag, verfijn de logistiek voor tijdige leveringen, stel richtlijnen op voor het afhandelen van klantvragen, geniet van een sandwich met kaas en chutney, een zakje gemengde noten, wat gedroogd fruit, wat chocolaatjes, wat paprika’s met humus en ranchdip.

Een telefoontje van mijn vrouw, ik neem op, ik luister naar haar hysterische, wanhopige stem, spring op, laat mijn telefoon vallen, ren naar beneden, sprint naar de auto, trek aan de hendels, de deuren, trek, trek, trek, ren terug naar boven, pak mijn autosleutels, sprint weer naar beneden, open zijn deur, open alle deuren, staar naar hem, til hem op, houd hem in mijn armen, schreeuw, huil, hap naar adem, smeek om een ambulance, wacht op de ambulance, wacht, wacht, wacht, houd hem steviger vast, knijp hem fermer, draag hem over, kniel op de grond, zak in elkaar.

De handen van mijn collega’s van me afschuddend stap ik in de auto, rijd naar huis, kus haar, kus hem, trek iets comfortabels aan, maak het avondeten klaar, douche of beter nog; neem een bad, lees hem een verhaaltje voor, zing een slaapliedje, zit naast hem, controleer zijn ademhaling, controleer het opnieuw, controleer, controleer, controleer, ga naar beneden, vouw de was, veeg het keukenblad af, doe de binnenverlichting uit, doe de buitenverlichting aan, ga weer naar boven, poets mijn tanden, scrol door het nieuws op mijn telefoon, lees over die sneue man, over dat droevige kind, schud het van me af. Besluit nooit meer het nieuws te lezen voor het slapengaan, dim de lichten, stop mijn hoofd onder het kussen, sluit mijn ogen, woel wat, hoor een zacht gehuil in de verte, lig wakker.

’s Ochtends sta ik op, ga zijn slaapkamer binnen, strijk door zijn haar, ruik zijn geur, wacht tot hij zijn ogen opent, kies zijn geliefde tuinbroek, selecteer zijn favoriete trui, plaats zijn autostoeltje achteruit, maak de riemen vast over zijn schouders, stel de spiegels af, zwaai naar mijn vrouw, rijd soepel de snelweg op, trap het gaspedaal diep in, slinger, drift, maak zwenkbewegingen, blokkeer iedereen die wil inhalen, rijd rechtstreeks naar kantoor, glimlach naar Mandy, sluit mezelf op in mijn kamer, bestel een pizza, trek een biertje open, eet, drink, laat gore boeren, staar naar buiten, open het raam, zwaai mijn benen over de vensterbank, glij uit, val, tuimel, stort neer, denk aan elk detail van de dag ervoor, vandaag, morgen, voor altijd, bots met mijn hoofd tegen de stoep, raap mezelf op, rijd naar huis, kus haar, kus hem, kruip in bed, vergeet, vergeet, vergeet alles steeds weer.

---

Lees je graag de andere gedichten en verhalen in dit nummer? Koop  #47 Confabulaties in onze webwinkel of in een van deze boekhandels. Of word abonnee, dan krijg je automatisch dit nummer toegestuurd als welkomstexemplaar!

---

Marcelle Stoutjesdijk (1985) is een Nederlandse schrijfster en studente aan de Universiteit van Amsterdam, waar ze haar master Redactie volgt. Haar fictie is gepubliceerd in verschillende tijdschriften, zoals Five on the Fifth, Hollands Maandblad, Kluger Hans en DW B, en recentelijk verscheen ze ook op BBC Upload. Momenteel woont ze in Delft en werkt aan een novelle-in-flash.

Zoals gewoonlijk namen de peetouders van #47 Confabulaties het nummer vlijtig door en kozen zij hun favoriete teksten. Leer hier de eerste lievelingstekst uit #47 Confabulaties van meter Melissa Giardina kennen. Zij kiest voor ‘Tussenruimte’ van Hagar Schuringa.

“Het begin van een winter, een kluwen draden onder een schedel en een buurman die hortensia’s plant in paars geglazuurde potten. Hagar Schuringa schets in dit sterke kortverhaal hoe de klimaatverandering en het lichaam – of de herinnering aan een lichaam – met elkaar verbonden zijn, in kamers als theaterdecor. Terwijl de hele wereld lijkt te kapseizen en de bulldozers niet veraf zijn, houdt haar hoofdpersonage zich vast aan de weinige zekerheden in haar omgeving. 

Iedere morgen klapt de caissière rond half tien de plastic stoelen uit die ze achter het vriesvak bewaart. 

Tussenruimte is poëtisch doch glashelder geschreven. Er staat geen woord te veel, geen woord te weinig. Wie grijpt in en wie niet? En verdwijnen gebeurtenissen wanneer ze niet herinnerd worden? Ook in haar beeldend werk stelt Hagar zich de vraag hoe individuen zich verhouden tot een steeds veranderend landschap. Gelaagdheid, deconstructie en fragmentatie zijn kenmerkend voor haar werk, waarin dat landschap vaak een prominente rol inneemt. Dit verhaal is alvast een prachtige aanvulling op dat werk en die thematiek. Benieuwd naar meer!”

---

Lees hier de eerste pagina van Hagar Schuringa’s ‘Tussenruimte’:

Steeds verder schuift de kustlijn van Norfolk op. Een roze huis heeft het ene moment nog een tuin van tientallen meters, het volgende moment hangt het huis met haar kont over de klif, als een schip dat op kapseizen staat.

In de omliggende dorpen zijn de bulldozers al gekomen. Ze is niet gaan kijken. Ze heeft zichzelf opgesloten in huis, om zo getuige te kunnen zijn van iedere minimale verandering. Alles in de woonkamer, de keuken en de smalle badkamer lijkt zijn vaste plek te verliezen. De kamers vormen een theaterdecor, waarin ieder onbekend geluid de aankondiging kan zijn van een nieuwe acte.

Schuin achter haar huis ligt de oude schoenenfabriek, daarachter de buurtsupermarkt. Iedere morgen klapt de caissière rond half tien de plastic stoelen uit die ze achter het vriesvak bewaart. In het kleine magazijn vult ze een thermoskan met koffie. Sinds de dorpskroeg enkele maanden geleden haar deuren sloot zijn de mannen uit het dorp op gezette tijden welkom tussen de schappen pastasaus en ingeblikte groente. Het merendeel van de mannen heeft in de oude fabriek gewerkt en is nu met pensioen. Ze praten over de visvangst, over hun kleinkinderen, of over de nieuwe snelheidslimiet op de brug. Hun bezoeken zijn stipt en inhoudelijk bijna niet van elkaar te onderscheiden. Sinds een aantal weken blijven steeds meer mannen thuis. Volgens de caissière hebben ze hun angst ingeslikt. De angst hangt ergens halverwege hun slokdarmen en dat maakt converseren moeizaam. 

De buurman praat nog wel. Hij vertelt haar dat een groot deel van het sediment onder hun huizen uit till bestaat. Een mengsel van rotsen, zand en grind, vervoerd door het smeltwater van de gletsjers die Engeland ooit bedekten. Als ze haar best doet, ziet ze het, hoe het till onder haar huis straks naar de bodem van de zee zakt, opnieuw aangestuurd wordt door de onvoorstelbare kracht van water, uiteenvalt als een nat biscuitje in een warme beker thee. 

‘Ieder land is eindig.’ Ze zegt het hardop tegen zichzelf in de badkamerspiegel. De kringen onder haar groene ogen worden steeds donkerder. Toegeven aan de slaap betekent dromen over zee. Ze ziet haar eigen hoofd boven en onder gaan tussen de schuimkoppen. Haar longen vullen zich met water. Ze is een lekke reddingsboei.

---

Lees je graag de rest van dit kortverhaal? Koop  #47 Confabulaties in onze webwinkel of in een van deze boekhandels. Of word abonnee, dan krijg je automatisch dit nummer toegestuurd als welkomstexemplaar!

---

Hagar Schuringa (1996) studeerde Beeld en Taal aan de Gerrit Rietveld Academie. Ze schreef diverse artikelen over beeldende kunst voor de NRC. Momenteel neemt ze deel aan het Slow Writing Lab, waar ze zowel in tekeningen als in taal de continue beweging in het gebied rondom de Mont Blanc onderzoekt en vastlegt.

Zoals gewoonlijk namen de peetouders van #47 Confabulaties het nummer vlijtig door en kozen zij hun favoriete teksten. Vandaag stellen we je voor aan de eerste keuze van Pat Donnez, namelijk ‘(Blue blind date)’ van Xander Kindt.

“Of ‘(Blue blind date)’ nu poëzie is, een droomparabel of gewoon een prozagedicht, het heeft geen zin om dit fluïdegevoelige kleinood te labelen. Het blijft ook zonder een naamplaatje rechtovereind. De vraag die de ik-figuur zich stelt, is of het verlangen wel buiten de metafoor kan bestaan? De dromende ik krijgt ’s nachts tijdens zijn visioen een astronaut op bezoek die hem op een ontregelende manier desalniettemin geruststelt. Wat me inneemt voor deze ‘blue blind date’, is dat het op een sluwe (ik zou haast durven zeggen slinkse) manier mij als lezer achterlaat in een staat van – vooruit, ik laat me gaan – aangename gewichtloosheid.”

---

(blue blind date) van Xander Kindt

“Magnificent. Magnificent desolation.”

            -Buzz Aldrin

sinds kort droom ik over een astronaut. ik heb geen idee wie er onder de helm zit maar als hij me 

’s nachts bezoekt drinken we samen thee. iedere keer hij het kopje naar zijn mond wil brengen, 

botst de porseleinen rand tegen zijn helm aan. hij zucht. ik smeek hem 

om de helm nog even op te houden, zie in dat uitstel ook een geruststellend afstel. 

ik ben nooit echt bang geweest voor ruimteziekte maar de gewichtloosheid 

van een eerste oogcontact is niet aan mij besteed. daarbij hoop ik achteraf 

de herinnering uit het gevonden blauw te kunnen wegfilteren. als het niets wordt, 

wil ik kunnen terugkeren zonder schuldgevoel of quarantainebunkers.

kan het verlangen wel buiten de metafoor bestaan? dat het vannacht 

als astronaut de atmosfeer wil doorbreken, is nog niet zo gek;

ter voorbereiding op wat zou kunnen gebeuren sloeg de maanlander 

zich in een simulatie te pletter. armstrong bereidde zich graag op het ergste voor maar 

pas na de landing volgde het echte doemdenken en ook de complottheorieën in mij 

moeten kunnen zeggen dat dit alles niet heeft plaatsgevonden. (“it was certainly intended,”) 

of toch niet buiten de grenzen van mijn lijf. (“even if it wasn’t said—”) wie een vlag plant, 

moet zorgen dat die lijkt te wapperen. (“although it actually might have been.”)

wie een lettergreep vergeet, mag hopen dat de geschiedenis niet te streng zal oordelen.

---

Lees je graag de andere gedichten en verhalen in dit nummer? Koop  #47 Confabulaties in onze webwinkel of in een van deze boekhandels. Of word abonnee, dan krijg je automatisch dit nummer toegestuurd als welkomstexemplaar!

---

Xander Kindt (2004) groeide op in het polderdorpje Kieldrecht. Terwijl hij zijn middelbaar doorbracht op de! Kunsthumaniora in Antwerpen, kreeg hij de smaak van de stad te pakken en nu studeert hij er Woordkunst aan het Koninklijk Conservatorium. Xander laat zich graag beïnvloeden, zowel door de stad als door het platteland, zowel door chaos als door stilte. Via taal, beeld, geluid, gebaren of net witruimte probeert hij betekenis te vinden in wat er om en in hem beweegt. In vormen van theater, poëzie, proza en alles daartussen zoekt hij naar wat hij wil vertellen.